Cé go bhfuil saibhreas traidisiúin agus siombailí i saol na hamharclannaíochta, is beag piseog atá chomh buan leis an gceann a bhaineann leis an dath glas. Cén fáth a dtabharfadh glas, atá comhchiallach leis an dúlra agus leis an athnuachan, droch-ádh ar an stáitse? Chun seo a thuiscint, ní mór dúinn tumadh isteach sa stair, iniúchadh a dhéanamh ar chreidimh choitianta, agus tionchar an datha seo i saol na hamharclannaíochta a dhíchódú.

Glas, mí-ádhúil san amharclann: bunús atá lán le tocsaineacht

Ar dtús báire, ní ceist aeistéitiúil amháin atá sa ghráin atá ar an nglas san amharclann. Tá a fhréamhacha i bhfíricí an-réadúla. Sa 17ú agus san 18ú haois, is minic a rinneadh culaith stáitse le ruaimeanna bunaithe ar arsanáit chopair Bhí baol tinneas cinn, dónna craicinn, nó fiú nimhiú ag aisteoirí a chaith na héadaí seo, faoi spotsholas te nó ar stáitsí droch-aeráilte

Deirtear gur dhiúltaigh roinnt ealaíontóirí glas a chaitheamh gar dá gcraiceann, ar eagla go mbeadh greannú craicinn nó tinneas tromchúiseach orthu…

De réir a chéile, chuir an baol fíor-réadach seo le heaspa muiníne sa dath glas, rud a measadh mar rud ominous nó mallaithe. Le himeacht ama, d’imigh an chúis cheimiceach, ach d’fhan an míshuaimhneas, agus chlaochlaigh sé ina phiseog. Dá bhrí sin, tháinig glas chun bheith ina chomhchiallaigh le droch-ádh.

Molière agus tragóid an scéil

Scéal siombalach eile a chuireann dlús leis an gcreideamh seo. Baineann sé le Molière, duine mór le rá in amharclann na Fraince, a fuair bás agus é gléasta in éadach glas tar éis léiriú de An tEaslán Samhlaíoch sa bhliain 1673. Cé go n-aontaíonn staraithe gur chaith sé culaith den dath seo dá láithreas deireanach ar an stáitse, is finscéal íon é an smaoineamh go raibh baint dhíreach ag a bhás lena chuid éadaí . Ach, ba leor an chomhtharlú tragóideach seo chun an tabú a choinneáil i bhfeidhm, agus sin an fáth a ndeirtear go dtugann glas droch-ádh san amharclann...

Mar sin, ón 17ú haois ar aghaidh, ghlac an eagla roimh an nglas fréamh, ghnóthaigh an coincheap féin "glas marfach" talamh.

Fiú amháin sa lá atá inniu ann, diúltaíonn roinnt aisteoirí ar camchuairt suí i gcathaoir ghlas sna seomraí feistis, amhail is dá mbeadh eagla orthu roimh an gcinniúint a chur faoi cheilt. Ní neamhchoitianta ach an oiread go mbaintear prop glas nach bhfuil fáilte roimhe go discréideach sula n-ardaítear an imbhalla.

Ós rud é go bhfuil ealaíontóirí thar a bheith íogair do chomharthaí, tá an scéal seo fós ann le fada an lá mar rabhadh ciúin. Tá an eagla neamhréasúnach roimh an nglas á tabhairt anuas ó ghlúin go glúin, go dtí an pointe gur tháinig sé chun bheith fite fuaite i nósanna agus i gcleachtais go leor comhlachtaí amharclainne.

Dath uathúil sa speictream siombalach

I go leor cultúr, meabhraíonn glas nádúr, cothromaíocht agus dóchas. Ach san amharclann, tá sé ina fhrith-shiombail. Murab ionann agus dearg, a bhaineann le paisean, nó dubh, a léiríonn drámaíocht, bíonn sé deacair ag glas a áit a aimsiú ar an stáitse.

Ní bheadh ​​​​de dhíth ach ar aisteoir i nglas imeacht sna scáthanna le go n-iompódh na scáthanna ina mallacht.

Neartaítear an dearcadh seo le breithnithe praiticiúla: faoi dhálaí soilsithe áirithe, go háirithe soilse geala níos sine, d’fhéadfadh na cultacha glasa a bheith leadránach nó doiléir , rud a chuirfeadh bac ar infheictheacht na n-aisteoirí. Cé gur réitigh na teicneolaíochtaí reatha an fhadhb seo den chuid is mó, is deacair sean-nósanna a sheachaint.

Piseog inniu: idir meas agus spreagadh

I roinnt scoileanna drámaíochta, is gnách fós "mallacht an ghlasa" a úsáid chun íogaireacht na mac léinn a thástáil. Is bealach spraíúil é chun béaloideas amharclainne a chur ar aghaidh agus béim a leagan ar thábhacht na staire agus na siombalachais san aisteoireacht.

Sa deireadh thiar, cén fáth a meastar gur droch-ádh é an glas san amharclann ? Go bunúsach, ní thugann sé droch-ádh i ndáiríre, ach sa samhlaíocht chomhchoiteann, léiríonn sé oidhreacht riosca, mothúchán dian, agus scéalta cuimhneacháin. Cuireann sé i gcuimhne dúinn gur áit tarchuir é an stáitse, áit a n-imrímid chomh mór le focail agus le comharthaí dofheicthe.

Ansin, is rogha é diúltú nó glacadh le glas, idir traidisiún measúil agus spiorad dúshlánach.